!نا نوشته هایی که هیچ وقت نتونستم ننویسم

یا صاحب الزمان؛

نمی گذارم اهالی عصری را که؛

تو صاحبش هستی؛

نسلِ سوخته بنامند؛

نسلِ غربتِ بچه شیعه ها ...

السلام علیک یا صاحب الزمان «عج»

من ندیدم که کریمی به کرم فکر کند

به چه مقدار به زائر بدهم فکر کند

ازشما خواستن عشق است ضرر خواهدکرد

هرکه در وقت گدایی به رقم فکر کند

بهتراین است که زائر اگر آمد به حرم

دوقدم عشق بورزد سه قدم فکر کند

به کف صحن به گنبد به غم گوهرشاد

زیر این قبه به هستی به عدم فکر کند

به چرا سال گذشته دو سه بار و امسال-

فقط این بار...به این قسمت کم فکر کند

به خودش...نه به کسانی که به یادش آمد

چون که در آینه کاری حرم فکر کند

موقع دست به سینه شدن و عرض سلام

کربلایی شده هرکس به علم فکر کند

چون که از باب جواد تو کسی داخل شد

خنده دار است که دیگر به قسم فکر کند

بهترین نوع زیارت شده اینکه امشب-

هم کسی گریه کند پبش تو هم فکر کند

شاعر: مهدي رحيمي

در غدیر خم، ولایت شد قبول

برد بالا دست مولا را رسول

رفت بالا دست خورشید غدیر

شد امام و مقتدای ما، امیر...

باتشکر از قاطی پاتی

عاشــــق 

امیری به شاهزاده گفت:من عاشق توام.

شاهزاده گفت:زیباتر از من خواهرم است که در پشت سر تو ایستاده است.

امام علی علیه السلام :

خودتان را از هوای پاییز بپوشانید ، زیرا هوای پاییز همان کاری که با درختان میکند با شما هم می کند؛

و

خودتان را در معرض هوای بهار قرار دهید ، زیرا همان کاری که با درختان میکند با شما هم می کند ...

پاییزت قشنگ و خاطره انگیز عزیزم...

پدرها سکوت می‌کنند 
نمی‌توانند وقتی ناراحت هستند گریه کنند و بهانه بگیرند
آن‌ها نمی‌توانند به تو بگویند من رو بغل کن تا آروم بشم
نمی‌توانند بگویند دلشان می‌خواهد در آغوش تو گریه کنند
ممکن است خیلی تو را دوست داشته باشند
اما نمی‌توانند صداشون رو مثل دختر بچه‌ها کنند و جیغ بزنند و بگویند عاشقتم…

او همه‌ی این‌ها را قورت می‌دهد که بگوید یک پدر است. یک آدم محکم که می‌تواند تکیه‌گاهت باشد. اما شما به قوی بودنش نگاه نکنید، توی قلبش کودکی زندگی می‌کند!!  

سعی کنیم غرور پدرانه اش را درک کنیم

كوه بلندی بود كه لانه عقابی با چهار تخم، بر بلندای آن قرار داشت.  
یک روز زلزله‌ای كوه را به لرزه در آورد و باعث شد كه یكی از تخم‌ها از دامنه كوه به پایین بلغزد. بر حسب اتفاق آن تخم به مزرعه‌ای رسید كه پر از مرغ و خروس بود.
مرغ و خروس‌ها می‌دانستند كه باید از این تخم مراقبت كنند و بالاخره هم مرغ پیری داوطلب شد تا روی آن بنشیند و آن را گرم نگهدارد تا جوجه به دنیا بیاید. یک روز تخم شكست و جوجه عقاب از آن بیرون آمد. جوجه عقاب مانند سایر جوجه‌ها پرورش یافت و طولی نكشید كه جوجه عقاب باور كرد كه چیزی جز یک جوجه خروس نیست. 
او زندگی و خانواده‌اش را دوست داشت اما چیزی از درون او فریاد می‌زد كه تو بیش از این هستی… تا این كه یک روز كه داشت در مزرعه بازی می‌كرد متوجه چند عقاب شد كه در آسمان اوج می‌گرفتند و پرواز می‌كردند. عقاب آهی كشید و گفت: “ای كاش من هم می‌توانستم مانند آن‌ها پرواز كنم.”
مرغ و خروس‌ها شروع كردند به خندیدن و گفتند تو خروسی و یک خروس هرگز نمی‌تواند بپرد اما عقاب همچنان به خانواده واقعی‌اش كه در آسمان پرواز می‌كردند خیره شده بود و در آرزوی پرواز به سر می‌برد. اما هر موقع كه عقاب از رویایش سخن می‌گفت به او می‌گفتند كه رویای تو به حقیقت نمی‌پیوندد و عقاب هم كم كم باور كرد.
بعد از مدتی او دیگر به پرواز فكر نكرد و مانند یک خروس به زندگی ادامه داد و بعد از سال‌ها زندگی خروسی، از دنیا رفت.
توهمانی كه می‌اندیشی، هرگاه به این اندیشیدی كه تو یک عقابی به دنبال رویاهایت برو و به یاوه‌های مرغ و خروس‌های اطرافت فكر نكن…

http://www.toolsir.com/counter/

بارها دقیقا همانجایی دستم را گرفتی که

میتوانستی مچم را بگیری ...

اینگونه نیست که انسان های نترس، واقعاً نترس اند؛

شجاع کسی است که با وجود ترس وارد میدان می شود ...